Şakir Epözdemir

 

30 salvegera şehadeta Şefik [Ep]Özdemir
û Tevgera Demokratên Şoreşger

 

Min di “ Kurdinfo.com” de bi navê “Nameyek ji ciwanek Demokratê Şoreşger re” xwend.
Di van hersê makalan de diroka avakirina TKDPa Said Elçî, T- KDPa Dr. Şivan, Tekoşîna Şoreşger, Partîya Şorişa Netewî a Kurdistanê, KIP, PPKK/ Pêşeng û DDKD tê derzkirin. Bi rastî min bi xwe jî gelek ders ji van makalan girt û hafiza min taze bû.

Bi xwendina van hersê maqaleyan kurê apê min Şefîq Ozdemir (Epözdemir) hate bîra min. Ji vê yekê û bi taybet ji ber ku 30 salvegerîya bûyerê, min xwest ku bi vê mûnasebetê maqaleyek ji malpera “Kurdinfo ra bişeynim.

Şefîq Epozdemir 30 sal berê, roja 07 /12/ 1976ê di meş û xwepêşandanek rewadar û insanî da li Amedê birîndar bû. Û piştî sê rojan li nexweşxaneya dewletê ya Dîyarbekirê çû ser heqîya xwe.

Ev raperîna rawadar ji bona cenazeyê wê şoreşgerêk tirkê anadolê ku bi îşkence ji terefê dewletê ve hatîbûn kuştin û malbata wi wê cenazeyê xwe bibirana welatê xwe li darket. Wê karesata dijwar û şahadeta rehmetîyê Şefiq, Şoreşgerên Kurd yên salên heftîyan baş dizanin. Şefîq Epozdemîr, wê demê li Amedê zango dixwend, di fakûlteya fenê da di safa dûwemin da û serokê DYOKDyê bû.

Di van 30 salên derbazbûyî da malper û hemû weşanên DDKDyê hiç behsa şefiq nekirin. Û qala Şefîk kiribin jî ez rast nehatim e. Lê ez qenc dizanim di van sî salan da van rêkxistin, tanzim û hevalbendan bi yek carek pirsa hal û ehwalê dê û bavên Şefîq Epozdemîr û malbata wî nekirine. Ev rexne ne tenê bo tevgera DDKD û DDKDyî ya ne. Ev rexne ji bona hemû rêkxistin, fraqsîyon û dezgehên şoreşgerên ji xwe qayîlên Kurdistana bakûr bo temaman e. Di pêvajoya tevgera azadîxwaza Kurdistana bakûr da, hemû rêkxistin li ser esasê şoreşgerîyê avabûne. Wan bo xwe exlaqê şoreşgerî pejirandin e. Bi exlaqê bav û kalan, êl û eyalan va xwe newestandin e. Herçiqas ku hereketa DDKDyê gor ûrf, adet û toreyê Kurdan be jî, mixabin ku wan jî xwe ji exlaqên şoreşgerî ya stalinistî xilas nekirine.

Exlaqê şoreşgerî ne exlaqê şorişa Gandhê, Nehro, Lûmûmba, Qazî Mihemmed û Mela Mistefa yê nemir e. Exlaqê şoreşgerîya şoreşgerên Kurdên bakûr Marksîst e, maoist e û ya kambaxtir stalinist e.

Tevgerên Kurdan ne milli ne, ew ji exlaqê Elîşêr, Seyid Riza, Xalid Begê Cibrî, Faiq Bûcaq, Celadet Bedirxan, Nûredîn Zaza, Qazî Mihemed û Mela Mistefa dûr ketine. Li gora exlaqê şoreşgerî û stalinistî “halka raxmen halk için” di salê heftêyan da weke ayetên mishefa reş dihatin xwendin.

Ma wê çi bibî ku meriv gûndek çêke û yê din xira bike? Hemîn em Kurd, nikarin dû gûndan bi hev ra xilas bikin. Sed mixabin ku me Kurdên bakûr yek gundek li ser pêyan nehişt. Me deşt û zozan jî serobin kir ji bona gell. Hûn hemî halê gel dibînin. Gazin pir in, lê ev der ne cîyê gotinê ye. Bila şehîdên me pê nehesin ka halên Kurdan çi qeder, kambax û dijwar e.

Şefîq Epozdemîr di sehera sibê da ku roj di ser çîyan va tîrêjên xwe belav dikira, li navçeya Bayîkan mekteba navendî dixwenda. Bavê wî apê min yê piçûk Mehmed Can û dîya wî Gûlinaz e. Her dû jî hê sax in û eva 30 salin xem û hesreta sê kûrên xwe yên xwendevan dikişînin. Yekî ji wan xwe gîhan de Ûniwersîteyê û li Amedê şehîd bû. Yê bindestî Necmeddîn li bajarê Sêrtê lise dixwenda, di şevekî tarî da di derenceyên otêlê da tera bû çû heqîya xwe û di eynî vê salê da, di sala 1976ê da Necmedîn baharê çû, Şefîq di xilasîya salê da şehid bû û xwedê kûrek da dîya Şefîq… Navê vî piçûkî jî danîn e Şefîq. Evî Şefîqî jî li welatê xerîbîyê mekteba navendî dixwend û bayê şoreşê wî bir bi serê çîyan xist. Hêja jî çavên Mamê canê weke Yaqûb Pêxember li rê ye.

Li navçeya Bayîkan Mamê Canê bekkal bû. Ji sibê heya êvarê xelqên vê navçeyê jê ra digotin; “Kû te zarokên xwe neşîyanda mektebê ev yeka ha nedihat serê wan.”

Mamê Mehmed Can li Bayîkan tebat nekir, Koçber bû çû Mersînê û li ser ereba destan bi fêkî firotinê kom û kufletên xwe xwedîkir. Rezdar Şerefedîn Elçî birayeke Şefîq li Mêrsînê xiste îş. Me jî bi malbatî weke hemû malbatên Kurda qenc xirab, wan nehişte bi tenê. Rojek ji rojan di dawîya 1979yî da ez li Mersînê li Yilmaz Çamlibel qesidîm. Kekê Yılmaz pir eleqe şanî min da û got; “Ez dixwazim apê te yê babê Şefîq zîyaret bikim.”. Wê demê Yilmaz Çamlibel Bölge Müdürîyê Karayollarî (Mûdûrê rê û rêgayê herêma Mêrsînê) bû.

Min go; “Kekê Yilmaz ezê çawa cenabê te bibime dor û berê hala sebze, ev ji bo te baş nîn e.” Belê Yilmaz beg hiç teke meke nekir da xwe rabû, li Texsîya xwe sûwar bû em bi hev ra çûn ba Mamê Mehmed Can. Yilmaz Beg gelek moralê wî xweş kir û soz da ku di bahara 1980yan da wê birayê Şefîq -kû navê wî Faiq e- bixe şol û xwedî îş… Lê mixabin piştî çendekî hûn hemî dizanin ku çi hate serê Yilmaz Çamlibel û hûkûmeta Ecevit jî ji iqtidarê ket…Yılmaz Çamlibel 7 salan dı binê eşkencê da lı zîndana Diraybekir raza.

Min vê minakê bo wefadarî û insanetîyê anî ziman… Mamê Canê ne Şerefedîn Elçî û ne jî Yilmaz Çamlibel ji bîr nekirîyê û jibîr nake!

Sala 1969an di dawîya heyva sibatê da ez û sekreterê PDKT Said Elçî, Derwêş Akgûl, Emer Tûrhan û Şefiq İsi ji hepsa Antalyayê hatin berdan. Roja 28ê sibatê ez li Bayikan bûme mêvanê Mamê Canê. Eyda hacîyan, cejna qûrbanê bû. Gava ku ez ketime mal, Şefiq, Necmedîn, Yaşar, Faiq û bi xwîşkên xwe yên piçûk va hemûyan xwe avêtin hembêza min û li dora min kom bûn. Wan piçûkan wûsa kêf dan û şah bûn ku dîya wan jinmama Gûlînaz pirsî ka ev çi hîkmete ku ev zarok weha kêfxweş in? Min go; “ Jinmam ev hemî eskerên min in.” Zarokên Kurdan di wan salan da bê hed û hesab hêşyar dibûn. Hikimetêkê xweda bû. Sed heyf û xenimet û mixabin ku dijmin me xapand, xwelîya mirîyan li me reşand, wê heyecana milli bi carek sarkir, tefand û anî vê sêrê.

Şefîq di sala 1957ê de li Minar hatîyê dûnyayê. Gûndê Minar navenda nehya Zirkan e û bi Bayikan ve girêdayî ye. 1963-1968ê da mekteba sereta ya merkeza Bayîkan û nawendîya pêşîn li Bayîkan xwendî ye. 1971ê û di sala 1975ê mekteba mamosteyan ya bajarê Sêrtê qedandîye û di wê salê da li Dîyarbekir di Fakûlteya Fenê da qeyda xwe çêkirî ye. 1976ê gava ku şehîd bû di zangoya Dîyarbekir Fakûlteya Fenê da sefa dûwemin dixwend û serokê kûtabîyên mektebên Dîyarbekir yê bilind bû ku evî navî distan da: “DYOKD” (Komala Xwendekarên Xwendegahên Bilind a Kûltûrê).

Havîna 1975an rahmetîyê Şefîq hate Tatvan û çend caran bi min ra dûr û dirêj sohbetkir. Ev ne weke gencekî şermok e, lê weke mêrxaseke bi bîr û bawer dipeyîvî ya. Pirs û xeberdanên wî di cîh da bûn . Wî roja ku xatir ji min xwest, pirsekî kûr ji min kir û weha go; “Mamo me çiqas xwendibî jî em mûhtacê tecrûbeyên we ne. Ez dixwazim ku pirsekî sirrî ji te bikim. Tevgerekî şoreşger teklifa xebatê li min dike. Ez dixwazim di nava wê rêxistinê de cîh bigrim. Min divê ku tû destûr bidî min”. Ez kenîyam û bi qabîlîyeta wî, bi rêk û pêkîya wî û bi helwêsta wî gelek şabûm. Min go; “Şefîq!.. Ma çi hedê min e ku ez îzna şoreşgerîyê bidime te!.. Te bi irada xwe û ramana xwe rêkek piroz daye ber xwe. Xwûda alîkarê te bî û serkeftin para te û benda te bî. Ez ê tembîyeke li te bikim. Ji qeweta xwe zêde bar hilnegire. Nekeve binê barên ji teqata xwe der. Bo ku em bigêhêjin armancê, divê ku em xwe ji hemû teşqeleyan biparêzin. Lê ez dixwazim tû işaretekî bidi min ka tû bi kîjan tevgerî ra yî?”

Şefîq tiştê ji min ra got û min fêm kir ev rêbaz bi Şivancîyan û şoreşgerên demoqrat tevgerekî welatparêz bû.

Sala 1976ê di heyva çirîyapêşin (ekim) da li bajarê Wanê û li navçeyên Mûradîyê û Çaldıranê da erdhejênek çê bû. Rehmetîyê Şefîq û bi hevalên xwe va ji Amedê çûbûn hawara Kurdên perîşan. Di wan rojan da malîya min Medîne Xanim nexweş ket, doxtoran wê hewaleyê Amedê kirin. Gava ku ez di Bayîkan da borîm, Mamê Canê ji min ra got; “Ku te Şefîq dît şîretan lê bike. Me Necmedîn winda kir, dîya wî pir xemgîn e. Nûha sûmestir tatilî ye. Bila bê çend rojan li ba dayîka xwe bimîne!. Şefîq ji Mûradîyê hat, şevekî li malê raneza û cilikên xwe neşûşt, bi wî halî xatir ji malê xwest û çû Amedê.”

Li Amedê nexweşxana taybet ya Dîcleyê, min Medîne Xanim razand û da emelîyatkirin. Rehmetîyê Şefîq heroj bi teyip û kasetên kûrmancî dihata ba jinmama xwe. Oda me xisûsî bû. Min gilî û gazinên babê wî jê re got, şiretan lê kir û xwest ku hema sibê biçi ba dayîka xwe ya xemgîn û birindar. Şefîq bi wê bênfirehî û helwêsta xwe ya nefspiçûk û çavên bi ken û bi şefqet baş gûh da min û got: “Mamo tû pir heqlîyî. Lê ez heya heftê mehê nikarim herim. Roja heftê mehê xwepêşandanek heye, piştî wê meşê ez ê biçim …” Min go; “Baş e birayê min, hê deh roj heye ji xwepêşandanê ra. Bi hezaran wê beşdar hebin. Bila tû ji wan kêm bî. Ma tê çi xisar bide vê çalekîyê. Şefîq go: “ Mamo ez berpirsîyar im. Ez serokê yekitîya qûtabîyan im. Ji ber wê berpirsîyarîyê ez nikarim biçim…

Roja heftê meha dûwanzdeyan ku li ser sloganên “Sosyal- emperyalist” mûnaqeşe çêbû, liser banê mûnibûsê megafonê ji destên hev gijgijandin, Şefîq ji ser banê minûbûsê dikeve û bê hiş radikin Nexweşxaneya Dewletê.

Xebera wî ya dijwar nîvê şevê se'at di 12.00an de Feqî Hûsêyn Saxnîçê rehmetî bi telefonê da min. Ez li bajarê Wanê li otêlê bûm. Di wê şevê da min xwe gîhan de Amedê. Şefîq di qomayê da sê rojan ma û roja 10.12. 1976ê me wî cengawêrê hêja wenda kir.

Hevalên Şefîq, gelek bi rêz û rûmet cenazeyên Şefîq ji morgê deranîn û bi me ra hatin heya Sûltan Weysel Qeranî. Me Şefîq li pişta Gûmbeta Weysel Qeranî û li tenişta birayê wî Necmedîn weşart. Hevalekî Şefîq bi rengek şoreşgerî û bi Kurdî gotarek xwend û bona şehîdên rêya azadîyê rêz hate girtin. Min wan xortan nasnekir û nûha jî ez nizanim ku kî bûn. Ji wê rojê û heya nûha yek ferdekî DDKDyî ne Şefîq anîye bîra xwe û ne li xwe danîne ku Şefîq yek jî wan e. Ev helwêst li xweşê min nayê.

Ez dîsa jî dibêjim û dişidînim ku van 30 - 40 salên dawîyê ku malbat û eqrebayên şehîdan yên hepsî û benaderên sîyasî hay ji hev nemaran û li benda rêxistinan bimaran, nûha kevir li ser kevirî nemabû. Rastîya şoreşgerên Kurdên bakûr eve û rastî tal e.

 

Malbatî, eşîrtî, hemşerîtî ûrf adet û Kurdayetî hezar car çêtir e ji şoreşgerîya stalinistîya bê şefqet û merhamet.

Min divê ku dost û hevalên Şefîq rîya xwe bî Weysel Qeranî bixîn û serek bidin gora wî ya pîroz. Divê em şehîdên xwe jîbîr nekin. Em hemû bi çavên xwe dibînin ku serokê herêma dewleta Kurdistana Başûr bi çi rûmet û şefqetê şehîd û şervanên rêbaza azadîya Kurdistanê tîne ziman.

Divê ku jin û zarokên şehîdan, bav û dayîkên şehîdan, xwişk û birayên şehîdan û malbatên şehîdan neyên ihmalkirin. Şefîq Epozdemir, kedkar û himdarekê tevgera DDKDyê ye. Divê ku Şefîq Epozdemîr, Heqî Ûzar û mêrxasên mîna wan neyên jibîr kirin.

 

Hêvîdarim ku 30 salvegera şahadeta Şefîq bibe fereca xêrê û şoreşgerên demoqrat, li ser esasê mîllî û berjewendîyên welatperwerîyê gavên berkeftî û serkefti yên rast û dûrist bavêjin.

Piştî 30 salan be jî, xweşhalim ku min wî mêrxasî anî ziman. Kêmasîyên min ku hebin li min biborin. Di derheqê Şefîq da gotinên we, bîrhatinên we hebin ji kerema xwe binivîsînin! Bê gûman hevalên Şefîq yên ku jîyana wan berdewame gelekin, dikarin biranînên ku bi Şefîq va girêdayî bo vê malperê binivisînin. Damezrenêrên DDKDyê bi giştî hevalên Şefîq in. 30 sal di ser wan rojên dijwar de borîn. Divê ku hevalên Şefîq; Şefîq binivîsinin. Ev deynê hevaltîyê ye. Ez weka Kurdperwerekî kal ji Methîye Xan, Paşa Ûzûn, Şefiq Oncû, Vildan Tanrıkûlû û hevalên din daxwaz dikim ku bîrhatinên xwe yên di derheqê rehmetîyê Şefîq da ji vê malperê ra binivisînin.

 

DDKD ango Demoqratên Şoreşger

 

Her weke ku we di nameyên xwe de ifade kirîye, eva 35 salên min qedîya ku bi rêkxistinî min sîyaset nekirî ye. Lê ez li gora xwe Kurdekî xwedan bîr, bawerî û raman im. Tenê xêra Kurdan dixwazim. Hêvîya min eve ku milletê Kurd jî li ser axa xwe qedera xwe bi ray û îrada xwe bimeşîn e. Di vê navê da naxwazim ku Kurd bibine hevalên zaliman..

Rîya serkeftinê berî hert tiştî di yekîtîyê da dibore. Dermanê yekitîyê fedakarî ye. Fedekarîtî, merdîtî û mêranî, şêrejinî û camêrî divê ku ji alîyê hêzên xûrt va bên pêkanîn.

Navê we demoqrat û şoreşger e. Li gora wî navî hûn dikarin hêzên xwe bixin binê xîmê yekitîya hemî şoreşger û demoqrat û welatperwerên Kurdên bakûr. Berîya her tiştî bo ku rêbaza azadîxwaza vî milletî xûrt bibî û ûmûdek, bawerîyek bide milletê Kurd, divê herkes bibîne ku rêkxistinên salên heftîyan hemî bi hevranin û ji bo yekitîyê fedakarîyê dikin. Ev bang û daxwaza min, ne ji we tenê ra ye, ev bang ji bo hemû hêz û rêkxistin, misyon, eşîr û malbatan e.

 

Divê ku hûn li partîyê nû negerin. Partîyên mevcûd bikin yek ango giranîya xwe bidin rexekî. Bi qadroyên xwe yên kevin nemînin. Bikevin gûnd û bajaran, nava keç û xortan. Heyecanekî bixin nava gel û wî bayê salên 1960-1970îyan di nava xwendevanan da daweşînin.

Roj roja me ye!

Sedsala 21an sedsala miletê Kurd e!

Sedsala 21ê paşîya diktator, zalim û zordestan e!

Firsendekî hezar sale hatîye ber derê me!

Em 40 milyonin û bi milyonan welatperwer û xwendevanên me yên xwedan bîr û

bawerî û raman henin. Kurd ne kêmî kesîn e. Kurd ne Kurdên berêne û ne bêxwedîne. Welat li benda tecrûbeyên we ronakbîrên DDKD, DHKD, KAWA, Rizgarî û KDPyîyan e.

Bi rêz û hûrmet!

21 /12 /2006

 

Ji Kurdinfo.com /Medeni Marşil

Em bi nivîsa Kek Şakir xemgîn bûn. Me bir salên 70yî. Sipas Kek Şakir.

Rast e û rastiyek tahl e ku wek ku diviyabû em xwedî li şehîdên xwe derneketin. Miheqeq gelek sebebên wê hene.

Lê divê em diyar bikin ku li gorî îmkanan her gav me Şefîk û hevalên din yên şehîd bi bîr anine. Di salên 80yî û 90î de di rûpelên Armanc û Pêşengê de di derheqê şehîdan de nivîs û îlan hatine belav kirin. Ji xwe kek Şakir jî dide zanîn ku dibe haya wî jê tunebe.

Malpera me di 10ê Desemberê de ji bona 30. salvegera bîranîna Şefik Ozdemir îlanek Demokratên Şoreşger çap kir. Ev îlan hin jî di dosyaya Şehîd/Bîranîn de cî digre.!

 

Helbet ev îlan têr nakin. Wek kek Şakir jî dibêje em jî dubare dikin hevalên ku Şefîk Ozdemir nasdikin divê bîranîn xwe di derheqê wî de û derheqê şehîdên din de binivsînin. Malpera me ji nivîsên weha re vekirîye.