Azad Sağnıç

Kıskandıran bir ölüm (Hrantın anısına)

Bir insanın ölümünü kıskanmak kulağa hoş gelmeyebilir. Dostlar bağışlayın beni, ama ben bir ölümü kıskandım; hem de gözyaşları içinde. Bir yandan Hrant'ın ölümünü lanetlerken, bir diğer yandan bizim ölülerimizin ne kadar lanetli olduğu aklıma geldi. Neden kıskanmayayım neden? Nedenlerim o kadar çok ki.

Yetmiş milyon içinde nüfusları on binlerle ifade edilen Ermenilerden bir dostun cenazesinin üç yüz bini aşkın bir katılımla kaldırılması beni kıskandırdı.

Cenaze törenine katılan yüz binlerin hep bir ağızdan “Hepimiz Ermeni'yiz hepimiz Hrant Dink'iz” derken ellerindeki pankartlarda kullanılan üç dilden biri olan Kürtçe'yi Türk ve Kürt basınının görmezden gelmesi ne çok kıskanırdı beni.

Yetmiş milyon içinde Yirmi milyonu aşkın bir nüfusa sahip olan biz Kürdler tarih boyunca statümüze bakmadan “faili meçhul” cinayetlere, katliamlara, soykırımlara kurban giderken başını kumdan çıkaranlar bir elin parmak sayısından biraz fazlaydı

Halepçe‘de binlerce Kürd kimyasal silahlarla imha edilirken hiç kimse “Hepimiz Kürdüz” demedi.

Onlarca Kürd gazeteci öldürüldü; dönüp bakan kaç kişiydi.

Maraş'ta yüzlerce alevi katledildi; hiç kimse “Hepimiz aleviyiz” demedi.

Sivas'ta onlarca aydınımız cayır, cayır yakıldı; kaç kişi “ Hepimiz aydınız” deyip sokağa fırladı.

“Hayata dönüş” operasyonunda hayatları gasp edilen devrimciler için kaç kişi sokağa fırladı. Hepimiz devrimciyiz diye slogan attı.

Trabzon da TAYAD'lılara linç girişimi yapılırken kaçımız sahiplendik.

Apé Musa seksen yaşında sadece Kürdi düşündüğü için öldürüldü; kimsenin kılı kıpırdamadı.

Bıyıkları henüz terlemiş çiçeği burnu da gazeteci Ferhat Tepe hunharca yok edildi; hiç kimse “Hepimiz Ferhat'ız “ demedi.

On bir yaşında suçu kenger toplamak olan Bingöl' lü Xezalı köpeklere parçalatılırken görmeyen gözleri duymayan kulakları kıskandım.

Bu örnekleri çoğaltmak mümkün ancak; bu örnekler çoğaldıkça daha çok kıskanıyorum. Acaba bu ülkede Ermeni olarak öldürülmek mi lazımdı? Ermeni olmadığım için kıskandım.

Özgürce kiliselerinde ayin yapmalarını kıskandım.

Kendi okullarında anadillerinde eğitim yapmalarını kıskandım,
Vakıf mallarının haklarını uluslararası yargıda arayabilmelerini kıskandım.

Azınlık statülerini kıskandım.

Seksen yıllık Türkiye Cumhuriyeti tarihinde, Ermeni olduğu için öldürülen tek Ermeni'yi kıskandım.

Dostlar o kadar çok nedenim var ki bu ölümü kıskanmak için. Hangi birini yazayım

Kürt siteleri öldürülen bir Kürt aydını üzerine hiçbir zaman ortak bir tavır almazken Hrant' ın öldürülmesi üzerine birbirleriyle yarışırcasına Hrant'a sahip çıkmalarını kıskandım. Kürt aydınlarının yanı başında öldürülen aydını için çeşitli eksiklikler bulurken, Hrant için methiyeler dizmesini kıskandım.

Kıskandım dostlar anı kitaplarında yoldaşını yerden yere vuran Kürt aydınının Hrant için döktüğü gözyaşını kıskandım.

Kıskandım seni Hrant Dink kıskandım.

Şahadetine kıskançlıkla sahip çıkanları kıskandım.

29.01.2007



	Azad Sağnıç Kıskandıran bir ölüm (Hrantın anısına) Bir insanın ölümünü kıskanmak kulağa hoş gelmeyebilir. Dostlar bağışlayın beni, ama ben bir ölümü kıskandım; hem de gözyaşları içinde. Bir yandan Hrant'ın ölümünü lanetlerken, bir diğer yandan bizim ölülerimizin ne kadar lanetli olduğu aklıma geldi. Neden kıskanmayayım neden? Nedenlerim o kadar çok ki. Yetmiş milyon içinde nüfusları on binlerle ifade edilen Ermenilerden bir dostun cenazesinin üç yüz bini aşkın bir katılımla kaldırılması beni kıskandırdı. Cenaze törenine katılan yüz binlerin hep bir ağızdan “Hepimiz Ermeni'yiz hepimiz Hrant Dink'iz” derken ellerindeki pankartlarda kullanılan üç dilden biri olan Kürtçe'yi Türk ve Kürt basınının görmezden gelmesi ne çok kıskanırdı beni. Yetmiş milyon içinde Yirmi milyonu aşkın bir nüfusa sahip olan biz Kürdler tarih boyunca statümüze bakmadan “faili meçhul” cinayetlere, katliamlara, soykırımlara kurban giderken başını kumdan çıkaranlar bir elin parmak sayısından biraz fazlaydı Halepçe‘de binlerce Kürd kimyasal silahlarla imha edilirken hiç kimse “Hepimiz Kürdüz” demedi. Onlarca Kürd gazeteci öldürüldü; dönüp bakan kaç kişiydi. Maraş'ta yüzlerce alevi katledildi; hiç kimse “Hepimiz aleviyiz” demedi. Sivas'ta onlarca aydınımız cayır, cayır yakıldı; kaç kişi “ Hepimiz aydınız” deyip sokağa fırladı. “Hayata dönüş” operasyonunda hayatları gasp edilen devrimciler için kaç kişi sokağa fırladı. Hepimiz devrimciyiz diye slogan attı. Trabzon da TAYAD'lılara linç girişimi yapılırken kaçımız sahiplendik. Apé Musa seksen yaşında sadece Kürdi düşündüğü için öldürüldü; kimsenin kılı kıpırdamadı. Bıyıkları henüz terlemiş çiçeği burnu da gazeteci Ferhat Tepe hunharca yok edildi; hiç kimse “Hepimiz Ferhat'ız “ demedi. On bir yaşında suçu kenger toplamak olan Bingöl' lü Xezalı köpeklere parçalatılırken görmeyen gözleri duymayan kulakları kıskandım. Bu örnekleri çoğaltmak mümkün ancak; bu örnekler çoğaldıkça daha çok kıskanıyorum. Acaba bu ülkede Ermeni olarak öldürülmek mi lazımdı? Ermeni olmadığım için kıskandım. Özgürce kiliselerinde ayin yapmalarını kıskandım. Kendi okullarında anadillerinde eğitim yapmalarını kıskandım, Vakıf mallarının haklarını uluslararası yargıda arayabilmelerini kıskandım. Azınlık statülerini kıskandım. Seksen yıllık Türkiye Cumhuriyeti tarihinde, Ermeni olduğu için öldürülen tek Ermeni'yi kıskandım. Dostlar o kadar çok nedenim var ki bu ölümü kıskanmak için. Hangi birini yazayım Kürt siteleri öldürülen bir Kürt aydını üzerine hiçbir zaman ortak bir tavır almazken Hrant' ın öldürülmesi üzerine birbirleriyle yarışırcasına Hrant'a sahip çıkmalarını kıskandım. Kürt aydınlarının yanı başında öldürülen aydını için çeşitli eksiklikler bulurken, Hrant için methiyeler dizmesini kıskandım. Kıskandım dostlar anı kitaplarında yoldaşını yerden yere vuran Kürt aydınının Hrant için döktüğü gözyaşını kıskandım. Kıskandım seni Hrant Dink kıskandım. Şahadetine kıskançlıkla sahip çıkanları kıskandım. 29.01.2007