Mazhar ZÜMRÜT

 

"Divê em ji hev re tehmulkar bin"

 

 

Dîwana rêzdar, havalên berêz û hêja*

Ez dixwazim di serê axivtina xwe de gotinek girîng ku berî 98 sal di rojnameya Rojhilat û Kurdistan hatîye çapkirin bi kar bînim.

 

‘Du belayê mezin hene ku heta iro Kurd maf kirine; yek jê dubendîya navxwe ye, ya din jî baş belanebuna hindekarî (perwerde) û zanisttiye'

 

Ev herdû bela jî îroj ji rojevê derneketine. Îroj di nava Kurdan de dubendî, li hev godarî nekirin û li hev nekirin didomîne.

 

Ya din jî, dîsa di warê xwendinê û di warê nirixandina bûyeran de em di cîh de mane û qet pêşde neçûyine.

 

Ji ber wê yekê, di warê sîyasî de em Kurd giş bi hev re xitimîne û em Kurd roj bi roj paş de çûyine.

 

Nexweşîna me ya herî mezin û gotina me ya herî pêşîn, ger ev kes an jî ev grûba di nav tevgerê de hebe, ez tine me û ez bi wan kasan, an jî bi wan grûban re nikarim bimeşim. Nexweşîna me ya din jî, ez li pey tu kesî nameşim. Bila giş li pey min bimeşin. Em heta vê felsefê an vê ramanê bi domînin, emê di cîyê xwe de bi mînin. Emê roj bi roj paş de biçin.

 

Pêwîst e ku em dev ji EZÎTÎYÊ berdin. EMÎTÎYÊ biparêzin.

 

Bi piranî, em her kesê wekî wî qebûl nakin. Em dixwazin herkesê têxin wek xwe, em di serê xwe de hinak qaliban çê dikin. Em dixvazin ku gişan têxin hindirê van qaliban. Ev qalib dibe ku ji hinekan re teng, ji hinekan re fireh, ji hinekan re dirêj û ji hiniknan re jî kurt be. Heta ku em wusa bifikirin, emê li der û dora xwe tu kesî nebînin. Emê bi serê xwe bimînin. Dibe ku em dev ji van helwestan jî berdin. Em mecbûr in ku li herkesê bi rêbûwarî (xweş) mêzekin. Her kesê wek wî qebûl bikin. Li tû kesî ji bo ku wek me bifikire zordariyê nekin. Dibe ku em nebêjin kesên wek me nafikir e dijmine me ye. Ger em li ser vê babetê bên cem hev, wê çaxê emê ji der û dorên xwe alîkaran bibînin. Em ê bi karibin yekîtî û hevkarîyan damezirînin.

 

Daxwazîya min ev e: divê ku em ji hev re tehmulkar bin. Em li hev guhdarî bikin. Em li hev ger û fenan nekin û bi hev re rast bin. Wê çaxê çareserkirina pirsgirêkan hêsa dibe.

 

Nexweşîneka me Kurdan ya din jî heye. Em bi pirani berjewendîyên xwe yên şexsî û grûbî li ser berjewendîyên netewî dibînin. Em dibêjin ku bila biçûk be, bila ji min re be . Dibe ku em dev ji wê egoîzmê jî berdin. Pêwîst e ku em vê xeletîya xwe jî çareser bikin. Û vê armancê bidin ber xwe. ‘' Bila mezin be, bila ji me gişa ra be .''

 

Hevalê rêzdar:

Ez nikarim bibêjim kî ji me, ji serî de çi xeletî kiriye. Ew wezîfa min jî nîne. Pêwîst e ku em kumê xwe dayînin ber xwe, li pey xwe mezekin û bi fikirin. Gelo me çi xeletî kirin? Ji bo berjewendîyên xwe yên şexsî, me kîjan hevalên xwe êşand? Bi zanîn û bê zanîn me çi heqaret li hevalên xwe kir? Me pêweşk avêt ber çend hevalên xwe? Dibe ku em van pirsan ji xwe bikin û xwe bi xwe rexne bikin. Bi zanîn an ne zanîn me kîjan hevalên xwe êşandıbe, pêwîst e ku em ji wan bexşandina xwe bixwazin. Wê çaxê ewê xeyd û nebawerî ji nava me bête hilanin. Wê çaxê emê bikaribin pişta xwe bidin hev û bi hev re bimeşin.

 

Li gori bawerîyên min, ji van tiştên ku min got pêştir, pirsgirêkên me yên din jî hene:

 

Ji sala 1980 yî vir de, 26 sal debas bûye. Di nava wan 26 salan de, ramanên me, daxwazên me û dîtinên me yên sîyasî, aborî û civakî jî guhûrî ne. Di vî warî de jî, homojenîta me nemaye. Dive ku em vê babetê jî, binirixînin û li ser wê jî biaxivin. Gelo emê li ser kîjan prensîban bi karibin bi hev re bi xebitin? Dibe ku em wan jî tesbit bikin.

 

Li gorî bawerîya min, îroj em nikarin bi serê xwe partîyekî cûda damezirînin. Pêwîst e ku em li ser damezirandina partîyeke ber fireh bixebitin. Ji bo wê, pêwîst e ku em gazî kes, grup û partîyên din jî bikin. Bi van re rêxistinê çêkin.

 

Di dîroka me de başî jî çêbûye, nebaşî û xata jî, bı serkeftin jî çê bûye, bi piranî jî têkçûn jî, dibe ku em wan binirixînin, lê belê em wan nexûrînin.

 

Di dîroka me de, bûyerên trajîk hene. Dibe ku em aqtorên we bûyerê, ji xwe re qîmet bibînin. Wan gişan jî ji xwe re şehîd bibînin. Dibe ku em di wê bûyerê de alî negirin. Divê em ji xwe re pûtên nûh icat nekin û tu pûtan neparêzin.

 

Di warê polîtîka derve de, berjewendîyên netewî bidin ber xwe. Ew dewleta ku berjewendîyên me yên netewî bi wê re digihîje hev kîjan dibe, bila bibe, bi wê dewletê re hevkarî, dostani kirin pêwist e. Dibe ku em bi wê re têkilî û dostanîyê xûrt bikin. Di wî warî de jî polîtîqeke zelal bidin ber xwe û wê polîtîqayê bi reweşeke xûrt bidomînin.

 

Divê bi başûr re têkilîyên li ser bireyetî û dostanî bi kar bînin. Wan têkiliyan xûrttir bikin.

 

Ji ber ku we bi sebir li min guhdarî kir, silav û rêzên xwe ji we re pêşkêş dikim.

 

 

* Axaftina Mazhar Zumrut a di civina Diyarbekir de ku di 2-3ê Îlonê de li Otela Class li dar ket