Gaveke birûmet

Beri nuha bi çend rojan, li Tirkiyeyê ji bo damezirandina partiya komunîst miracateke nû hate kirin. Ev mirecat, bê qebûl kirin ya neyê qebûl kirin, ev ne diyar e. Lê, li gor qanûna partiyên siyasî ku îro li Tirkiyeyê derbas dibe, dê ev miracet neyê qebûl kirin. Ji xwe ew kesên ku dameziranên vê partiyê ne, dizanin ku li gorî qanûna heyî îmkanên ku partiyeke bi vî navî bête qebûl kirin tune ye.

Wê gavê armanca damezirînên vê partiya ku li gor qanûnên heyî îmkanên avabûyina wê tuneye, çi ye? Bersiva vê pirsê ji terefê dameziranên vê partiyê ve pir eşkere tê dayin, "Li Tiryiyeyê bi navê kominîstî damezirandina  partiyan qedexe ye. Armanca vê helwesta me li dijî vê qedexebûyinê ye û xwedî li mafên huqûqî û demokratîk derketine" Bi vê helwesta van camêran re, mirov careke din mecbûr dimîne ku li ser pirsa minaqeşeyên di legalê de ku di derbarê partiya kurd de, bi salan e tên kirin, lê di piratîkê de gavek bi cesaret nayê avêtin, rawest e. Li ser fikra damezirandina partiyeke kurdî ya legal, ji destpêka salên nodî û vir de, bi hin perspektîfên cûda, di gelek platforman de tê minaqeşekirin. Ev fikir, di destpêkê de ji bo hin kesan wek silogan bû û bi armanca propagandayê dihate bikaranîn. Roja ku diviyabû ev fikir têkeve jiyanê, hin kesên ku mîmarên vê fikrê bûn, li vê fikrê xwedî derneketin.

Dibe ku ji bo hin kesan ev fikir hîn ne tam zelal be. Lê ew kesên ku ev fikir ji bo wan zelal e û di baweriya ku divê gav bê avêtin de nin, piçekî
cesaret û piçekî rîska siyasî têra gaveke weha dike. Ger bi rastî kurdên di mixalefetê de, dixwazin bi tundî midaxeleyî sahneya siyasetê bikin, ev pirojeya partiya kurd ya legal sanseke dîrokî ye. Di midaxelekirina siyaseta ku qedera miletan diyar dike de, hergav firsetên dîrokî nakeve destê mirovî. Ger ew firset kete destê mirov û mirov nikaribe - an newêribe - wê sansê bi kar bîne, mafê mirovî (dikare di siyasetê de serdest be, an xwedî îqtidar be), namîne. Hin kes, di hin deman de xwestin gaveke weha bavêjin, (ez jî yek ji wan kesan bûm) heta hin xebatên di çerçeweya bingehê kîtlewî de jî hate kirin. Lê piştî demekê wan jî pî ji ber vî karî dawsandin. Di minaqeşeyên wê demê de jî, ji bona bikaranîna piratîka vê fikrê, li ser du metodên cuda dihate minaqeşekirin. Yek ji wan ew bû ku ew fikra ku em pê re rabûbûn, diviyabû ev partî ne bi tenê ji bo eylemê bihata damezirandin û ne bi tenê partiyeke tabelayî bûya. Ya din jî, wek vê helwesta ku îro ew kesên hewildana damezirandina partiyeke kominîst kirin, bû.

Bingehên fikra yekemîn ya ku em pê re rabûbûn hatibû amadekirin û li ser vî esasî kadroyên wê jî derketibûn hole. Di wê demê de, fikra partiya kurd, ji bo nekeve heyatê tu sedem nemabû. Lê mixabin! Îro jî sertên pêkanîna fikra partiya kurd, ji hêla bikaranîna herdu metodên ku wê rojê me nikarîbû pêk bianiya, heye. Ya rast û dikaribe bibe xwedî bingehekî xurt, li ser bingehê xebateke kîtlewî û ji fikir û beşdariya gelek beşên civata kurd, pêk hatin e. Ger îmkan û hêza mirov têra vê rastiyê neke, divê em kurdên xwedî baweriya vê fikra partiya kurd ya legal, ji vê helwesta kominîstên tirk, dersekê derxînin. Ev camêrên kominîst ji bona pêşerojê çi metod danine ber xwe, em pê nizanin. Lê ya ku mirov texmîn dike, ger di derheqê partiya wan de dawe bê vekirin, dê ev camêranan parastina fikir û armancên partiya xwe bi awayekî eskere bikin. Teva ku îro ji bona Tirkiyeyê nav û fikra kominîstiyê ne talûkeyeke mezin be jî, di qanûnên wan de bi vî navî damezirandina partiyan qedexe ye. Ev gav dikare ji bona rewşa ku îro Tirkiye têde ye, di pêvajoya mahkemeyê de jî bibe kelemekî. Yek ji wan rêyên midexelekirina siyaseta ku dê qedera miletê kurd ji bo pêşerojê tayin bike, ev fikra bi nav, program û destûr xwe, rêya gav avîtina fikra partiya kurd e. Me kurdan, di tu meseleyên xwe yên lêbixwedîderketina mafên xwe ên milî de, wek vê projeya ku di derbarê partiya kurd de, bitirsonekî û bi bêcesaretî hereket nekiriye. Ew gavên bi cesaret ku di salên heftêyî de, me di îlegalê de, di warê avakirina rêxistinên serbixwe de avêt û partiyên kurd ava kirin, îro jî di legalê de ji kurdan tên hêvî kirin. Êdî ev fikir divê ji merheleya mineqaşeyan derkeve û bibe gaveke piratîk. Xelkê bîlesebeb negotiye, "av di golan de dimîne genî dibe". Dehsal berê jî zemîna gav avêtina fikreke weha hebû, lê îro, êdî ev dikare bibe hamleyeke mezin. Ji bona vê hamleyê jî, hin kesên ku bikaribin destê xwe li sînga xwe bixin lazim in, jê wêdetir tu zanebûn an pisporiyek mezin ne pêwîst e. Di vir de, ya girîng ew e ku ew kesên ji gaveke weha re amade ne, divê bi hevdû re haziriya ekîbeke ku di vê sopê de berdewamiya dawê bikin, derxînin. Ew ekîba ku xwe ji bo vî karî hazir bibîne, divê xwediyê baweriyeke xurt be. Vî karî ji bo xatirê tu kesî nekin, bi tenê, li gor baweriyên xwe, li doza miletê xwe û berjewendiyên fikrên xwe yên siyasî, xwedî derkevin. Ev rê jî, di mahkemeyên tirkan re derbas dibe. Divê ew kesên ku xwe ji karekî weha re amade bibînin, haziriya xwe û parastina fikrên vê partiyê di mahkemeyan de bikin. Ev rêya têkoşîna demokratîk û huqûqî ya herî girîng e. Ev rê rêya libixwedîderketin û legalîzekirina serê huquqî yê nasnameya
kurdan e. Ancax bi vî hawî meriv dikare dewleta Tirk li tahtê asê bike. Dewleta Tirk li hemberî dinyayê tu parastina wê ya dikaribe bi doxa tu kevçiyan bigire namîne. Divê kurd di mahkemeyên wê de jî, bi wî zimanê ku ew înkar dike û nas nake xwe biparêzin.