Sevgili Mehmetşah Ekinci

 

Mehmetşah Ekinci'nin erken ölümünü Sayın Kamil Sümbül'ün yazısı ile öğrendim. Bu yazıda Sayın Sümbül, Mehmet Şah'ı “isimsiz kahraman” olarak niteiyor. Bu tanımlama bana Berthold Brecht'in bir şiirini hatırlattı. Brecht bu şiirin bir dizesinde şöyle der:

 

Genç İskender Hindistanı zaptetti. Tek başına mı?

 

Resmi tarihler hep krallardan, imparatorlardan, genarellerden, liderlerden bahseder. Ama onları o noktalara taşıyan isimsiz kahramanlar yoktur tarih sahifelerinde ve Brecht bu şiirinde bu tarih anlayışıyla alabildiğine dalgasını geçer.

 

Mehmet Şah'ı 1982 yazında Diyarbakır Askeri Cezaevi'nin 13 nolu koğuşunda tanıdım. Burada bir yılı aşkın bir arada kaldık. İnsani nitelikleri dorukta olan bu karayağız, zarif delikanlıyı hep sevdim. Oda beni. Ben tahliye olduğumda o içerdeydi. Daha sonra 1984 sonunda ben Elazığ'da tekrar gözaltına alındım ve 45 günlük sorgudan sonra tutukanıp Elazığ Askeri cezaevin götürüldüm. O dönemde tutuklananlar bilir, cezaevlerinin bir “hoşgeldin” seramonisi vardı. Bana da “hoşgeldin” derken burnumu kırdılar ve çenemi yardılar. Bu darbeleri alırken “ah” diye bağırdığımı hatırlıyorum. Sonra koğuşa alındığımda, beni tanıyan biri,

-Abi sen dövülürken “ah” dediğinde burada seni tanıyan bir arkadaş “Vallahi bu Osman Abi'nin sesidir” dedi.

-Kim bu arkadaş diye sorduğumda,

-Mehmet Şah Ekinci, tahliye oldu. Senin sesisini duyunca çok bekledi seni görmek için ama götürdüler, cevabını aldım.

 

Onu dakika farkı ile göremedim. Bir daha da görüşemedik. Geçen sene izini buldum. Selam yolladım, selamını aldım ama görüşmek mükün olmadı.

“İsimsiz kahraman” diye nitelendin.”Kahraman” sözcüğünü pek sevmem. Sen olumlu bütün insani değerleri kendinde yoğunlaştırmış biriydin. Yani insandın.

Kendi acın ve özleminle başbaşa bıraktığın bütün insanlara sabır dilemek borcu altına soktun bizi. Hepimizin başı sağ olsun. En büyük acının sahibi olan aile bireyleri sizler sağolun demekten başka size ne diyebilirim ki?

Huzur içinde yat güzel insan.

6.02.2006